La Güerta la Sacavera

31 de xineru de 2013 DE 2013 • Moisés Cima

Condo cheguéi a Uviéu, vei us nove anos, a fisonomía del barrio nel que m’instaléi, La Tenderina, era mui distinta á fisonomía que tén hoi. Un barrio qu’en poucos anos medróu sen parar hasta pegar cuas narices cua crisis inmoviliaria, un barrio unde os bloques d’edificios medraban como as setas mentres outras vivendas colgaban per secula seculorum el lletreiro de se vende das súas ventás. Núa lóxica incongruente, nacían us edificios y esbarrumbábanse outros, ocupábanse úas casas al tempo qu’outras quedaban balleiras. Esta lóxica del capital con respecto a vivenda, a lóxica de fer d’úa necesidá básica un negocio lucrativo é un negocio que nun sólo se mide en m3 de formigón, senón tamén en m2 de terrén. Úa lóxica qu’amás de deixar xente na caye cuas súas casas balleiras, deixaba prados improductivos, sirvindo de pasto á maleza, mentres esperaban que chegara el sou momento dourado, el momento de ser recalificados y construídos, anque fora con casas que despós naide iba poder habitar.
A crisis inmoviliaria deu nel focico a máis d’ún, puendo freno a ese xorrecer tollo d’edificios por dayundes, al tempo que deixaba na cola del paro a centos de personas, en trabayos directos y indirectos.
Asina é a lóxica d’un sistema económico qu’amostra el sou proceder absurdo neste y noutros muitos casos. Un sistema nel qu’os alimentos prodúcense necesariamente a muitos kilómetros d’unde se consumen, y unde os intermediarios sacan mayores réditos qu’os productores, y unde el llitro de lleite crudo sale a 35 céntimos, peró el lleite procesado (d’un llitro de lleite crudo sácase muito máis qu’un llitro de lleite procesado) pode venderse por máis del doble sen ningún problema.
Lóxica caótica, absurda, peró, nun podemos enganarnos, existosa. Exitosa, sen duda algúa, pois naide (nin os máis críticos, nin os máis alternativos, nin os máis soñadores) é a afuxir completamente da súa lóxica capitalista, pois ei unde miremos ta el capitalismo. Tomar úa caña, mercar ropa, ir al cine... cousas que todos femos en mayor ou menor midida, nun escapan a esta realidá.

a lóxica de fer d’úa necesidá básica un negocio lucrativo é un negocio que nun sólo se mide en m3 de formigón, senón tamén en m2 de terrén

Con todo, hai actitudes pequenas, qu’en si nun son, nin muito menos, revolucionarias. Actitudes que case se pode dicir que nun son especialmente meritorias (falar d’heroísmos sería úa obscenidá), que a pesar de ello, son el grumo pra us novos soños, el grumo pra, como mínimo, cuestionarse un pouco as cousas y, por qué nun dicillo, darye un pouco de color á vida y a estas ciudades nosas nas qu’el urbanismo nun é nunca casual.
Esos grumos de vida entre el caos, os verdadeiros brotes verdes dos que tanto falan aquellos que nunca sufriron a seca que producen pra os probes, vein, como nun podía ser d’outro xeito, das nosas maos.
Vei un tempo, por mediación d’os compañeiros de L’Arcu la Vieya, un grupo de xente pudimos contactar con úa persona de Fozaneldi que ten varios prados que nun é quen a manter. Terras qu’asediadas pola presión inmoviliaria taban esperando a que yes medrara un edificio sen xente, terras que sólo fían eso, esperar, naide sabe a qué. Asina foi como contactaron con ella us compañeiros, os que llevaron a delanteira (na vida sempre tán os que llevan a delanteira y os qu’imos a rebufo), col idea de puer esa terra a producir. Pouco, pra nosoutros, pr’andar por casa y, por qué nun dicillo, pra enredar. Un espacio unde, ademáis, soubimos que tía gran importancia biolóxica a población de sapagueiras, razón pola que decidimos bautizar este espacio como La Güerta la Sacavera, pois nun podemos entender el noso entorno ecolóxico como un enemigo, razón pola que pretendemos fello todo del xeito máis ecolóxico posible.

Hai actitudes pequenas, que nun son, nin muito menos revolucionarias, peró que dan un pouco máis de lluz ás ciudades nas que todo tén que tar midido, dentro d’úa lóxica gris, y unde el color sólo lo dan os chamados espacios verdes planificados polos xestores da crisis

Ayer falaba con úa amiga y ye cuntaba el proxecto. «¿Un horto en Uviéu?», perguntaba estrañada (y nun entendo ben el estrañamento, pois tampouco é que seña el único, por ei cerca, en Ventanielles, nel Rayu... temos algús). Pois sí, un horto en Uviéu, entre edifício y edifício.
Nun é úa realidá nova, la dos hortos urbanos, pra nada, aunque sí é daqué que pouco a pouco iba esqueicéndose. Seique hai razóis pra nun esqueicer que tamén nos ámbitos urbanos podemos aprovetar os espacios que se deixan morrer por un encaxar núa determinada lóxica da economía, y unde ademáis podemos afuxir de tópicos y d’estructuras zarradas de ciudá.
Hai actitudes pequenas, que nun son, nin muito menos revolucionarias, peró que dan un pouco máis de lluz ás ciudades nas que todo tén que tar midido, dentro d’úa lóxica gris, y unde el color sólo lo dan os chamados espacios verdes planificados polos xestores da crisis (da crisis inmoviliaria, financieira, política...). Asina, embelesados pola idea de dar comenzo a un horto urbano, a semar núa pequena parcela arrodiada d’asfalto, arrancada (a lo menos mentres dure el amaño) á especulación inmoviliaria, quixemos dar comenzo al soño de crear un pequeno horto, nel que semar el que sememos y, especialmente, us soños.